Zwyczajna sobota.

Oczywiście wg mojego męża wszystko jest ok. Jest jak zawsze, jeśli ja się nie czepiam i nie wracam do tematu, do problemu, to po prostu wszystko jest jak gdyby nigdy nic. Tym razem też jest cisza, dopóki kolejna rzecz się nie wydarzy i dopóki nie będzie jakiejś reakcji z mojej strony.

Wczoraj byłam z Wiktorią u moich rodziców. Wiki musiała się nacieszyć dziadkami i vice versa :) Oczywiście zaciągnęła dziadka do małego pokoju i nakazała dziadkowi, że mają się tam bawić. To był kiedyś mój pokój, ale teraz jest Wiki-tak mówią już moi rodzice, więc ona to podłapała i wkółko mówi, że to jest pokój jej i dziadka, nawet babcia została wykolegowana hi hi :) Tam jest mały telewizorek, więc dziadek włącza jej bajeczki. Szpera babci w różnych pojemniczkach z jakimiś pierdołkami, bo babcia jej na to pozwala i to jest najlepsza zabawa :) Do domu wróciłyśmy dopiero ok. 21.30, Wiki po drodze zasnęła u dziadka na rękach. Mieszkamy w bliskiej odległości od siebie, ale dobrze, że tata nas odprowadził, bo zawsze to łatwiej jak tata niesie Wiktorię, a ja w obcasach to bym się chyba zgięła w pół, bo Wiki coraz cięższa, a mój tata to postawny gość, więc problemu nie ma :)
W domu tylko rozebrałam Wiki, przebrałam w pidżamkę i zaniosłam do łóżeczka, bo nie miała zamiaru się obudzić. Trudno raz na jakiś czas można iść spać bez mycia ;)
Mężo wrócił z pracy normalnie, zjadł kolację i położyliśmy się, w łóżku włączyliśmy sobie jeszcze bajkę na dobranoc na laptopie :) "Megamocny 3D", nie ma to jak coś lekkiego na sen-polecam :)
Dziś wstaliśmy ok. ósmej, zjedliśmy śniadanie i wyruszyliśmy na małe zakupy. Trzeba było auto zatankować, więc najpierw stacja benzynowa, a potem market. Ostatnio nie lubię zakupów, bo niestety wciąż trzeba się ograniczać i kupować tylko to co potrzebne okrojone do minimum, wrr jeszcze trochę, oby do września.
Wróciliśmy, zrobiłam obiadek, szybko ugotowałam ryż i usmażyłam kotlety z piersi z kurczaka. Wikusia zjadła cały kotlecik i sporo ryżu, więc w nagrodę po obiedzie dostała swoje ulubione żelki :) Po obiedzie w trójkę oglądaliśmy kolejną bajkę "Zaplątani"-też polecam-bardzo fajna.
Potem zabawa z Wiktorią. Ostatnio bawimy się w domek. Układamy z klocków taki zarys mieszkanka, żeby było wiadomo gdzie ludki mają jaki pokój, potem meblujemy małymi mebelkami i bawimy się rodzinką małych ludzików :) Bardzo to ostatnio lubi :)

Ok. 19 wpakowałam Wiki do wanny, trochę się pobawiła swoimi stateczkami i konewką, potem mycie, wycieranie i pidżamka.

Po kąpieli Wiki zjadła kolacyjkę, poczytałam jej bajeczkę i zasnęła.  My też zjedliśmy kolację i oglądaliśmy w tv film "Pacyfikator". A teraz czas na relaks przed kompem. Mężo ogląda kolejny film z Vin Dieslem-"Kroniki Riddica", ale to już nie dla mnie :)

A jutro idziemy w odwiedziny do mojej przyjaciółki z czasów studiów, dawno się już nie widzieliśmy :) Zobaczę się w końcu z moim chrześniakiem :) K. ma dwóch synków-bliźniaków, jeden z nich jest moim chrześniakiem właśnie :)  Chłopcy w maju skończą 6 lat, ale z Wiktorią zawsze się fajnie bawią, pomimo 3-letniej róźnicy wieku. Wiktoria oczywiście już się nie mogła doczekać, jak jej powiedziałam, że jutro jedziemy do chłopaków. Uwielbia bawić się u nich samochodzikami i garażem :)

Mieliśmy jutro bawić się w klubie, bowiem moja kuzynka w kwietniu ma "18", ale razem z koleżankami robi jutro taką łączoną "18" dla swojego towarzystwa w klubie. Też mieliśmy iść, ale to niedziela, a następnego dnia mężo do pracy idzie, moi rodzice też nie bardzo Wikusią by się w nocy zajęli, bo też w poniedziałek na 7 do pracy, więc nie idziemy. No trudno będziemy na tej "18" dla rodziny wyprawianej w kwietniu tak jak przypada, a teraz balety muszą nas ominąć, ale nadrobimy jak to się mówi ;)

Miłej niedzieli!

:(((

...tak miał być miły wieczór...i był, nawet jest! jak nie wiem...Mam dość dziewczyny...wrócił właściwie przed chwilą, jakieś pół godiny temu, a że jest późno i nie mam komu się wygadać, piszę tu...
Znowu się spóźnił, tym razem 1,5 godziny, choć miałam być gotowa na 22.15. I oczywiście wrócił jak gdyby nigdy nic, pytam o obiecany wieczór, a on na to, że jaki wieczór, że tylko tak mówił...
Pytam czemu tak późno, że czekałam, bo ten wieczór, a on mi na to tekstem " a po co mam się spieszyć do domu, skoro jest już późno i mała już i tak śpi, może nie chce się spieszyc..."
Brak słów, właściwie nic nie odpowiedziałam, bo znowu zobaczyłam te jego wyraz twarzy, taki jakiś jakby się podśmiechiwał...
Popłakalam się w samotności i tyle...czasem mam takie myśli, że bym się spakowała i odeszła tak jak stoję..

Czasem żyję wspomnieniami :)),

Bardzo często wspominam czas, kiedy Wikusia się dopiero urodziła, kiedy była taka malutka, uczyła się siedzieć, potem chodzić, często przeglądam stare zdjęcia i tak mi żal, że to tak szybko minęło. Dzieci tak szybko wyrastają z tego okresu niemowlęcego i stają się coraz bardziej samodzielne, ale każdy etap niesie nowe radości :) Żałuję, że nie prowadziłam blogu od początku to znaczy od narodzin Wiki, a nawet od czasu kiedy byłam w ciąży, no ale mądra po szkodzie.
Postanowiłam jednak chociaż zamieścić kilka zdjęć z czasu kiedy Wiki była duża mniejsza ;) Zapraszam do oglądania :)

Nie zwracajcie uwagi na niektóre daty na zdjęciach, po prostu nieraz data w aparacie nie była ustawiona :)

A teraz lecę się przygotować na wieczór, bo mąż zapowiedział, że dziś jak wróci z pracy to robi specjalnie dla mnie jakąś niespodziankę i jakiś miły wieczór :) Czyżby jakiś wiatr przemian ? ;)

Codzienność.

Dziś wstaliśmy ok. 9, poleniuchowaliśmy, nie ma co! Zjedliśmy śniadanie, na termometrze było -10, więc strach nos wyściubić na wycieraczkę nawet. Więc tak się leniliśmy do 13, mężo pojechał do pracy na 14, a my trochę posprzątałyśmy z Wiktorią, wstawiłam pranie, ogarnęłam pokój Wiki i poszłyśmy na mały spacerek. Zaszłyśmy najpierw do bankomatu po kasiutkę, potem do piekarni po pieczywo na wieczór i jeszcze zarejestrowałam się do dentysty, bo muszę usunąć kamień, który wręcz kocha moje zęby.
Wróciłyśmy szybko do domu, bo zimno jak nie wiem i odechciało nam się chodzić. Odgrzałam zupę, Zjadłyśmy, a potem dzień zleciał nam na sprzątaniu i takich tam w domu. Odkurzyłam, umyłam naczynia, wstawiłam zapiekankę na kolację i zrobił się już wieczór. Potem trochę się pobawiłyśmy razem-układałyśmy z klocków, robiłyśmy misiom zastrzyki ;) I ani się zorientowałyśmy już trzeba było Wiktorię kąpać, kolacja, kakao i Wiki już śpi.
Wiktoria uwielbia kakako, piła by je kilka razy dziennie w dużych ilościach, czasem aż muszę jej odmawiać, bo by nic innego nie zjadła w końcu. A najśmieszniejsze jest to, że zawsze je kolację, czasem zje naprawdę dużo i zazwyczaj do picia ma jakąs herbatkę, to i tak po kolacji musi wypić duży kubek kakao :)

A ja mam teraz chwilę odpoczynku, zostały mi jeszcze tylko naczynia do pomycia, a póki co piję jeszcze słabą kawkę z ekspresu i oglądam W11.

Miłego wieczoru dziewczyny.

A miałam nie dać się wyprowadzić z równowagi...

A propo wczorajszego posta. Niepotrzebnie się wkurzyłam i znowu go zapytałam gdzie był. Zauważyłam, że lepiej udawać obojętną, wręcz ironicznie zaśmiać się z kolejnej ściemy, wtedy on się czuje niepewnie i odnoszę jakiś skutek w walce z jego brakiem szczerości. Kiedyś każde kłamstwo czy oszustwo strasznie przeżywałam, ryczałam w poduszkę, ale przez ostatnie pół roku powiedziałam dość! Jestem bardziej pewna siebie i nie dam sobą pomiatać, a prawdomówność w związku jest  dla mnie najważniejsza, szkoda, że dla mojego męża już niebardzo...Szkoda tracić niepotrzebnie nerwy, kłócić się, płakać, przyjęłam taką postawę, że lepiej obserwować, nić nie mówić, a po jakimś czasie podjąć decyzję czy w czymś takim dalej tkwić. Czasem tylko puszczą mi nerwy i znowu się wkurzę, ale już coraz rzadziej. Zobaczymy co będzie dalej, ja sobie dałam pewien okres czasu, że tak powiem i jeśli w tym czasie on się nie zmieni to będę musiała podjąć bardziej radyklane kroki, aby zmusić jego do działania i zmian!
Aaaa tylko nie myślcie, że problemy dotyczą spóźnień pół godziny..nie...to tylko  pierdołka,która akurat wczoraj miała miejsce, a kłamstw jest więcej i na poważniejsze sprawy (nie nie,żadne zdrady czy inne kobiety-to całe szczęście nie, po prostu sprawy życia codziennego, finanse, ukrywanie kasy i kupowanie sobie drogich rzeczy w sytuacjach kiedy brakowało na rachunki itp. itd. długo by pisać)czasem nie chce się rozmawiać, bo nie wiesz czy to prawda czy jakaś kolejna bajka!

To ponarzekałam sobie ;)

@#%%!!

Cały czas myślę, że coś się zmieni. Właśnie wrócił z pracy z 2 zmiany, spóźnił się pół godziny, a ja zawsze czekam o określonej godzinie z obiadem, bo późno już i też chcę się położyć, a z pracy do domu ma dość blisko i pytam co się stało? bo się martwiłam, bo to jednak noc już prawie i wiecie co mi powiedział?
-"NIE WIEM"

Nie ma jak szanować swoją żonę! Ku... czy ja mam 5 lat!!!!

Faceci!!!
Wiecznie te jego kłamstwa! Małe, duże, mniejsze, średnie i tak wkółko we wszystkich dziedzinach!

Zimnica+nie wiem co mi jest+same wydatki = PESYMISTYCZNIE

Oj coś niefajny ten koniec zimy dla nas :( W piątek myślałam,że przeziębiłam trochę nerki, ale ta teza szybko została obalona, bowiem tył pleców przestał mnie jakoś specjalnie boleć, a w sobotę i niedzielę została tylko temperatura + dreszcze + łamanie w kościach wszystkich. Co wzięłam tabletki minęło z 5-6 godzin i znowu to samo. Zero kataru, zero kaszlu i na co tu tabletki w końcu brać! Wczoraj wieczorem już się polepszyło i gorączka zniknęła, nawet przeszliśmy się trochę na kawkę do moich rodziców, bo jak ja za długo w domu siedzę, to wariuję. rano dzisiaj też ok, byłam z Wikusią po drobne zakupy, zaszłam potem trochę do mamy jak wróciła z pracy i o 18 przyszłyśmy do domu. Ale siedzę teraz i znowu czuję, że chyba jakaś gorączka mnie bierze..może niepotrzebnie na ten mróz wychodziłam...Jak tak dalej będzie to jutro na 100% idę do lekarza, bo już zaczęłam mieć jakieś wizje co mi może być i wolę je rozwiać...

A tego mrozu to już mam seredcznie dość. Nie można normalnie wyjść na spacerek, gdzieś sobie pojechać, a Wiktoria też jak w domu za długo siedzi to niezbyt dobrze to na nią wpływa ;)

Kolejną rzeczą, która mnie trapi jest to, że w najbliższym czasie szykuje nam się kilka uroczystości i jestem wściekła, że akurat wtedy kiedy zostało nam już tylko kilka miesięcy na jednej pensji!!  Czy nie mogły być pod koniec roku?!? No ale jak to mówią na półmetku zawsze najgorzej ;) Imprezki zapowiadają się bardzo sympatyczne, ale związane są z prezentami, które musimy kupic. Uwielbiam kupować prezenty, ale nie jak nie bardzo mam za co i muszę wtedy kombinować ... A szykują się tak:

- pod koniec marca roczek naszej chrześniaczki - wspólnie z mężem jesteśmy rodzicami chrzestnymi,
- w kwietniu "18" mojej kuzynki-najbliższej, bo to siostrzenica mojej mamy,
- 3 maja bliźniaki mojej przyjaciółki ze studiów kończą 6 lat, jeden z nich jest też moim chrześniakiem,
- 13 maja 3 urodziny Wiktorii,
- w czerwcu wesele kuzyna mojego męża,
- moja szwagierka na dniach urodzi synka, tak szczerze mówiąc na dziś ma termin, ale pisała rano sms-a, że jeszcze nic się nie dzieje, no i nie wiem czy mojego męża nie będą na chrzestnego prosić, a to bardzo prawdopodobne :)

I to by było na tyle, a ja we wrześniu dopiero do pracy, więc czemu to wszystko nie jest pod koniec roku, mniej bym się musiała stresować, no ale jak wszystko na raz, to wszystko na raz, mam nadzieję, że wymyślę coś, aby za dużo nie wydać, bo niestety nie mogę, ale żeby też byli zadowoleni..Aj aby tak w lotto trafić szósteczkę to zaraz wszystkim bym pospełniała ich małe marzenia :) I pewnie bardziej bym się cieszyła z ich radości niż ze swojego bogactwa :) Ale rzeczywistość nie jest taka różowa :(

Wiktoria znowu straszy koty, coś ją ostatnio opętało i za wszelką cenę chce żeby się z nią bawili, ale nie spokojnie jakimiś sznureczkami czy piłeczkami, jak to koty lubią, tylko dzikuje na całego! Rzuca w nich piłkami krzycząc żeby łapali ;) albo przynosi organki ze swojego pokoju stawia gdzieś pod parapetem gdzie akurat siedzi kot i wygrywa im coraz to skoczniejsze melodie a do tego tańczy i śpiewa, a koty tylko coraz większe oczy robią ze zdziwienia i patrzą którędy czmychnąć :) albo jak któryś siedzi u niej wysoko na meblach to zaczyna rozkładać na dole klocki i mówi, że buduje tort dla kotów - to po ostatnim Dniu Kota-17 lutego hehe :) Czasem muszę przerwać zabawę i ratować wystraszne koty, choć mam wrażenie, że one raczej patrzą na wszystko z dystansem i wręcz "olewają" starania Wiktorii a głównie rudy Nemo :)
Ale natomiast jak Wiktoria je np. jakieś małe kiełbaski czy kabanosy czy szynkę to siadają koło niej i czekają kiedy tylko odchyli rękę i jak nie widzi to wręcz podjadają z tej ręki końcówkę szynki-naprawdę niesamowicie to wygląda ;) Kiedyś może uda mi się nakręcić filmik :) Nie mówiąc już o wylizywaniu pojemniczków po danonkach czy innych takich ;) Siedzą i czekają aż Wiki skończy takiego jeść i da im wylizać pudełko:)

A teraz kilka fotek, z Wiki pozuje tylko Kuki, bo Nemo to taki nasz koci arystokrata i czułości są tylko wtedy kiedy on chce, a tak to mamy się wypchać  he he ;)

Diabelskie spojrzenia ;)

A potem śpią jak dwa aniołki he he ;)

On tutaj rządzi ;)

A frykasy zbiera ten najmłodszy ;)

Połamana :)

Dziś obudziłam się taka jakaś połamana, jakiś ból promieniujący w dole pleców, myślę sobie-kurcze chyba przeziębiłam nerki! Siedzę zawsze wieczorem przed kompem w pidżamie, na boso, przy oknie i masz! Siedziałam zgęziała do 14.30 póki mąż nie przyjechał z pracy. Wikusia nie da spokojnie poleżeć i cały czas trzeba ją mieć na oku. Miałam dreszcze i czułam się okropnie. Przyjechał mężo z pracy, poszedł do apteki po silniejsze tabletki, przyniósł mi takie bomby wielkie, że ledwo połknęłam! ;) Ale położyłam się i już lepiej! Siedzę jeszcze obwiązana polarowym szalem w pasie, aby w plecki było cieplutko :) Wikusia bawi się swoimi zamkami na dywanie, a mężo się teraz położył, bo do pracy wstał dziś 5 rano, więc trochę musi odespać żeby na piątkowy wieczór mieć siły :)
Zrobiłam kawkę i przyniosłam czekoladkę z domowych zapasów i tak sobie siedzimy, a za oknem... śnieg-niech już będzie wiosna ajj!!

Bajkowo :)

O bajeczkach trochę będzie, bowiem nasze dziecko ostatnio zaczyna mieć już swoje ulubione bajeczki. Wcześniej owszem oglądała, ale raczej nie miała ulubionych, coś ją raz bardziej, raz mniej interesowało i tyle. Natomiast jakieś dwa tygodnie temu odkryliśmy, że na kanale Puls puszczają sporo bajek i akurat natrafiliśmy na kreskówkę Tom&Jerry, od tego czasu codziennie pyta czy włączę jej "dżeri" :) Tak się fajnie składa, że puszczają ją codziennie o 19.30 i wkółko nowe odcinki, więc Wiki najpierw ogląda Dobranockę na Jedynce, a potem pół godzinki Toma I Jerrego i idzie spać :)
Rano ogląda trochę Mini Mini, ale niedługo, bowiem nie chcę, żeby długo przed tv siedziała i to by było na tyle jej telewizji w ciągu dnia. No czasem jeszcze  na Mini Mini lubi popatrzeć na bajkę "Olinek Okrąglinek", ale to chyba ma po mamie, bo ja też tę bajkę bardzo lubię ;) Myślę, że chyba za dużo tv nie ogląda, a niestety od tego się nie ucieknie i chcąc nie chcąc dziecko coś w tym telewizorze ogląda i lepiej wybrać kilka pozycji, które lubi.
Kiedyś oglądała bajki na Mini Mini-tylko i wyłącznie, ale odkryłyśmy, że są tam same powtórki i chyba od 2 lat leci wkółko to samo, więc tzreba było zmienić repertuar :)

Szkoda, że Tom&Jerry nie jest obecnie tak bardzo popularny, bo kupiłabym jej jakąś bluzeczkę albo coś z ich wizerunkiem, ale niestety dookoła tylko Hanna Montana :(  Ale muszę poszperać na Allegro, może coś się znajdzie, przynajmniej jakieś bajki na dvd.

Czasem wydaję mi się, że ja niedawno byłam taka mała jak moja córcia i fascynowały mnie te wszystkie bajki :) I nie wiadomo kiedy czas zleciał :) Ja w  jej wieku czyli jak miałam ok. 3 lat uwielbiałam taką bajkę o misiach Dżeki i Nuka, podobno zawsze płakałam, bo w którymś odcinku tym misiom mysliwy zabił mamę i mi się to podobno zawsze przypominało ;)  I nie uwierzycie, ale do dziś mam taki komplet obiadowy dziecięcy właśnie z tymi misiami :) Ostał się do dziś taki mały kubeczek, talerzyk do zupy i talerzyk śniadaniowy i Wiki oczywiście na nich też zajada :)) Niektóre bajki są jak widać ponadczasowe he he





Pierwsze wyróżnienie :)

Dziś dostałam pierwsze wyróżnienie na blogu!
Dziękuję Anielskiej mamie Kacperka!!
To miłe być w tej blogowej społeczności ;)

W związku z tym wyróżnieniem trzeba stworzyć spis 10 rzeczy, które mnie uszczęśliwiają..no to jazda ;)


1.  Moja córeczka.
2. Mój mężuś ,choć dla równowagi też dużo nerwów przy nim tracę he he ;)
3. Seks ;)
4. Letnie słoneczko.
5. Wycieczki,wyjazdy,wszystko jedno czy daleko czy blisko.
6. Kupowanie ciuchów.
7. Komplementy od męża.
8. Dobre jedzonko.
9.  Moje koty.
10. Moment, kiedy na koncie pojawia się wypłata he he ;)

Zasady "akcji" są następujące:

1. Należy podziękować za wyróżnienie.
2. Należy u siebie umieścić link do bloga osoby, która cię wyróżniła.
3. Należy umieścić na swoim blogu logo wyróżnienia.
4. Należy wyróżnić kolejne 10 blogów.
5. Należy umieścić linki do tych 10 wyróżnionych blogów.
6. Należy powiadomić wybrane osoby o wyróżnieniu.
7. Nalezy zamieścić na blogu listę 10 rzeczy, które cię uszczęśliwiają.


Moja nagroda Sunshine Award wędruje do:

1. Iwona  <link>
2. Mama Dominisi <link>
3. Ivette <link>
4. Marta <link>
5. Mama Zosi <link>
6. Żona programisty <link>
7. Julia <link>
8. Asia <link>
9.Margolkowa mama <link>
10. Linet <link>


Miłej zabawy :)

Zdjęciowo :)

Nasza mała modelka ;)

Ze swoim pupilkiem.

Wikusia w swoim pokoiku.

Córusia i mamusia na spacerku :)

Wiki z tatusiem :)

Nasz domownik Nemo :)

I nasz drugi domownik Kuki :)

Jeszcze niedawno miała roczek...

Dziś u nas bardzo zimno, aż od okien ciągnie chłód, wrócił mróz, oby nie na długo. Chciałabym już wiosnę, żeby tylko móc narzucić coś lekkiego i wyjść na spacerek.

Właśnie w tv przed chwilą mówili, że do ziemi leci jakaś kometa czy coś i za 25 lat może w nas uderzyć...mam nadzieję, że to jakaś bujda!!

Nasza służba zdrowia też świętuje...naokrągło :)

Trudno określić słowami jaka dziś jestem wkurzona. Wpieniła mnie nasza kochana polska służba zdrowia, a jakże, ktoś powie, że nie mnie pierwszą i nie ostatnią, ale ja się pytam po kiego grzyba płacimy te składki, no po co?!? Skoro ja dziś idę zapisać dziecko na zabieg wycięcia migdałka i myślę przed wejściem "oby tylko nie powiedzieli, że za pół roku"...a pani w gabinecie do mnie mówi tak:

- Ale wie Pani, że mamy długie terminy?
- Tak, coś słyszałam, ale jak dokłądnie długie?-pytam, myśląc, że palnie mi pewnie, że pół roku albo coś, a kobita:
-Wolny termin mam na na 20 maja......2013 roku!!!!!!!!!!

Aż z wrażenia zaczęłam się zastanawiać jaki mamy rok aktualnie!!! Czy to jest normalne?!? Na głupi migdałek dwa lata! Wyśmiałam wręcz ową Panią, wzięłam karteczkę z terminem i wyszłam...Trzeba jak zwykle ratunku szukać na własną rękę. Można zabieg oczywiście zrobić prywatnie, a jakże! Ale ja się ponownie pytam po co płacimy co miesiąc składki skoro i tak większość rzeczy człowiek musi załatwiać prywatnie? PARANOJA!

Cóż... odwiedzę jeszcze raz naszą panią laryngolog (oczywiście też prywatnie), może coś będzie w stanie przyspieszyć lub da skierowanie do innego szpitala...nie wiem..zobaczymy. A jak nie to pozostanie nam zrobić zabieg prywatnie za niecałe 2500,00 zł. No cóż to dla mnie, matki na urlopie wychowawczym phii pikuś! Ahh masakra, we wrześniu wrócę do pracy, odłożę z dwóch pensji i pod koniec roku zrobi się prywatnie, bo co nam innego zostanie.


Po formalnościach w szpitalu pochodziliśmy trochę po mieście, ale jakoś nic specjalnego nie było w sklepach. Pojechaliśmy potem do Reala na małe zakupy. Wikusia oczywiście musiała dostać książeczki z naklejkami. Uwielbia naklejać, kolorować, rozwiązywać jakieś proste na razie łamigłowki dla 3-latków itp.
To jej dzisiejszy nabytek:

Kupiliśmy też pyszne pączki maślane i colę na wieczór walnetynkowy :)

W domu byliśmy dopiero po 17, zjedliśmy szybki i późny obiadek i leniuchowaliśmy w domku. Teraz Wikusia już leży w łóżeczku, a ja z moim Koalikiem (takie pseudo ma w domu mój mąż ;)) zafundujemy sobie jakiś romantyczny wieczór ;)

Romantycznych uniesień dziś wieczorem życzę wszystkim, którzy tu dziś zdecydują się zajrzeć :)

Dzień przed Walentynkami.

Postanowiłam pisać tutaj. jest lepiej, jakoś tak bardziej wszystko jest widoczne i bardzo mi się na tym blogspocie podoba. Mój poprzedni blog raczej nie był za często odwiedzany, bo i źle mi się tam pisało i w ogóle jakoś tak weny nie miałam, a tutaj czuję, że będzie o wiele lepiej :)

Jutro Walentynki, ale jakoś szczególnie z moim mężem tego święta nie obchodzimy, te wszystkie pierdołki walentynkowe-po prostu szkoda na nie kasy. W czwartek naciągnęłam mężula na buty wiosenne pod pretekstem Walentynek :) Najpierw kręcił nosem, ale jak powiedziałam, że to na Walentynki to sam mnie do sklepu zaciagnął i kazał wybrać, pewnie głupio mu się zrobiło, bo nigdy ich specjalnie nie obchodzimy, więc poczuł się w obowiązku he he :)

Jutro jedziemy do szpitala dziecięcego zapisać się na termin zabiegu, bowiem Wikusia musi mieć wycięty trzeci migdał i prawdopodobnie podcięte dwa boczne, co do tych bocznych to jeszcze lekarz ostatecznie zadecyduje bo Wiki jest miesiąc po infekcji, więc może się trochę obkurczą, ale to nie wiadomo. Natomiast co do tego trzeciego to lekarka stwierdziła, że jest absolutnie pewna tego wycięcia. Bardzo się tym martwię, ale tak chyba będzie lepiej, Wiki strasznie chrapie w nocy, nawet bym powiedziała że się czasem aż zatyka, a takie bezdechy mogą być niebezpieczne, do tego sapie w ciągu dnia, apetyt ma , ale czasem widać, że jedzenie ją męczy, że nie może spokojnie i w pełny sposób oddychać. Także zabieg konieczny. Ciekawe ile jeszcze będziemy na niego czekać, bo podobno nieraz trwa to kilka miesięcy, jutro się dowiem co i jak.

Mam zamiar odwiedzić też moją prackę, zobaczyć co słychać, przy okazji pozałatwiać sprawy papierkowe, pity itp. no i trzeba upewniać się czy będzie dla mnie dalej miejsce od września, bo kończę urlop wychowawczy i do pracy! Wiktoria do przedszkola, a ja po 3 latach w końcu wezmę się 'do roboty" :)
Trochę się boję czy nie zdziczałam przez ten czas w domku hi hi, w końcu od grudnia 2007 byłam w domu. Boję się też jak Wikusia zaakceptuje przedszkole, cały czas była ze mną, a teraz pójdzie do dzieci, w nowe miejsce...jest raczej towarzyska, lubi dzieci, ale co będzie jak się zorientuje że mamy nie ma w pobliżu? No ale musimy przez to przejść, najważniejsze to poświęcać jej dużo czasu po przedszkolu, w weekendy, opowiadać, że w przedszkolu jest fajnie itp. Już teraz z mężem opowiadamy jej, co będzie z dziećmi robić, w co się bawić, tylko unikamy opowieści o leżakowaniu itp., bo myli jej się to ze spaiem w nocy i myśli, że będzie tam nie wiadomo ile. Cały czas tłumaczę jej, że będzie się tam bawić, a jak zgłodnieje to panie dadzą jeść; a jak się zmęczy to będzie mogła odpocząć. Dzięki temu  wie,że będzie tam krótko i mama przyjdzie po nią tego samego dnia. Bo jak raz powiedziałam jej że tam będzie jeść obiadki itp. to zaczęła mówić z łezkami w oczkach, że ona nie chce, że ona ma tutaj dom i pokój swój :) Więc musimy jej uświadomić, że to tylko na chwilkę, a nie na noc itp.

Mąż wypalił sobie całą sage "Gwiezdnych Wojen" wrr i okupuje dvd teraz :)  Muszę go wypędzić sprzed tv bo o północy jest thriller, a ten gatunek uwielbiam :)

Dobranoc i zapraszam do czytania wszystkie mamy :) Komentujcie, piszcie, a ja też postaram się teraz bardziej ujawniać na waszych blogach, bo dużo blogów czytam od dawna, ale nigdy nie komentuję ;)