A miałam nie dać się wyprowadzić z równowagi...

A propo wczorajszego posta. Niepotrzebnie się wkurzyłam i znowu go zapytałam gdzie był. Zauważyłam, że lepiej udawać obojętną, wręcz ironicznie zaśmiać się z kolejnej ściemy, wtedy on się czuje niepewnie i odnoszę jakiś skutek w walce z jego brakiem szczerości. Kiedyś każde kłamstwo czy oszustwo strasznie przeżywałam, ryczałam w poduszkę, ale przez ostatnie pół roku powiedziałam dość! Jestem bardziej pewna siebie i nie dam sobą pomiatać, a prawdomówność w związku jest  dla mnie najważniejsza, szkoda, że dla mojego męża już niebardzo...Szkoda tracić niepotrzebnie nerwy, kłócić się, płakać, przyjęłam taką postawę, że lepiej obserwować, nić nie mówić, a po jakimś czasie podjąć decyzję czy w czymś takim dalej tkwić. Czasem tylko puszczą mi nerwy i znowu się wkurzę, ale już coraz rzadziej. Zobaczymy co będzie dalej, ja sobie dałam pewien okres czasu, że tak powiem i jeśli w tym czasie on się nie zmieni to będę musiała podjąć bardziej radyklane kroki, aby zmusić jego do działania i zmian!
Aaaa tylko nie myślcie, że problemy dotyczą spóźnień pół godziny..nie...to tylko  pierdołka,która akurat wczoraj miała miejsce, a kłamstw jest więcej i na poważniejsze sprawy (nie nie,żadne zdrady czy inne kobiety-to całe szczęście nie, po prostu sprawy życia codziennego, finanse, ukrywanie kasy i kupowanie sobie drogich rzeczy w sytuacjach kiedy brakowało na rachunki itp. itd. długo by pisać)czasem nie chce się rozmawiać, bo nie wiesz czy to prawda czy jakaś kolejna bajka!

To ponarzekałam sobie ;)