Cisza po burzy.

Zazwyczaj cisza jest przed burzą, a u mnie aktualnie "po". Zeszły tydzień był ciężki jeśli chodzi o moje relacje z mężem. Dopiero w piątek porozmawialiśmy, w sumie dziwne było to, bo sam jakby do tej rozmowy dążył. Zaczął żalić mi się jak to teraz ciężko ma w pracy, bo wszystko na niego spada-zdziwiłam się, bo nigdy o swoich problemach w pracy nie opowiadał. Sam przeprosił, powiedział,że był głupi itp. Euforii z mojej strony nie było, bo nie raz takie rozmowy były i potem znowu to samo. Tym razem jednak po raz pierwszy coś było inaczej. A mianowicie to, że to on jakby dążył do rozmowy i nie musiałam go za język ciągnąć. Może to, że staję się coraz bardziej obojętna wobec jego występków da jakieś rezultaty. Zobaczymy. Na razie jest cisza i spokój, stara się, dziś nawet zrobił mi prezent i kupił mi kurtkę na wiosnę-sam zaproponował w sklepie-czego też nigdy nie robił.  Zobaczymy, na razie zachowuję spokój i pewien dystans do jego obietnic, coby potem się na tych obietnicach ie przejechać. I na razie tyle.

Jeśli chodzi o te nieszczęsne migdałki, to lekarz u którego byłyśmy we wtorek zadecydował także, że mogdałki trzeba bezwzględnie przyciąć i trzeci usunąć całkowicie. Z tymże lekarz trochę dziwny, jakiś taki jakby zakręcony czy zmęczony. Zaproponował, że wpisze Wiki na taką listę rezerwowych i jeśli w ciągu trzech miesięcy się ze szpitala nie odezwą to mamy jeszcze raz do niego przyjść. Ale postanowiłam w takim razie, że jeszcze raz odwiedzę tą lekarkę, która dała nam to skierowanie na wycięcie, bo sama wtedy mówiła, że jak terminy będą długie to żeby jeszcze raz do niej przyjść. A że skonsultowałam u tego drugiego lekarza, że rzeczywiście tylko wycięcie i nic innego, to postanowiłam do tej pierwszej lekarki znowu uderzyć, bo może coś szybciej by załatwiła.  No i tak udało mi się zarejestrować na czwartek, ten co teraz był, pojechałyśmy, jeszcze raz małej do gardła zajrzała, stwierdziła, że przez ten miesiąc jakby jeszcze gorzej się zrobiło, że te migdały są jak "koła zębate" i nie ma bata dziecko się męczy  i ona postara się przyspieszyć to ile się da. Jutro mamy do tej lekarki jechać do szpitala i dowiemy się co i jak. Więc trzymajcie kciuki oby jak najszybciej się udało, bo już nie mogę patrzeć jak Wiki się męczy, chciałabym jej ulżyć i nie mam jak.


A dziś K. poszedł do pracy na nockę, a ja mam zamiar sobie obejrzeć jakiś film na kompie.

Dobrej nocy.